DERATYZACJA

DDD ROBAK

DERATYZACJA - ZWALCZANIE GRYZONI

Deratyzacja – zwalczanie gryzoni, najczęściej jest to oczywiście likwidacja szczurów oraz myszy. Stosuje się metody chemiczne polegające na rozmieszczeniu preparatów w pojemnikach, które są odpowiednio zabezpieczone przed przypadkowym otwarciem, karmniki deratyzacyjne powinny być mocno przytwierdzone do podłoża uniemożliw to przenoszenie przez niepowołane osoby pojemnika w inne miejsce oraz zabezpiecza przed rozwleczeniem przez psy lub inne zwierzęta. Oraz stosując mechaniczne zwalczanie, czyli rozstawienie pułapek żywo łownych lub gilotyn. Preparaty nowej generacji działają z opóźnieniem kilku dniowym bardzo ważna funkcja gdyż szczury są bardzo inteligentne widząc ze osobnik, który żywił się w danym miejscu padł kolejne będą omijać to miejsce, dodatkowo trutki sprawiają, iż ciało nie rozkładacie tylko mumifikuje znacząco poprawiając komfort gdyż nie wydziela się nieprzyjemny zapach.

SZCZUR

szczur szczur 2

Gryzonie te to zazwyczaj małe zwierzęta. Typowy szczur -Rattus norvegicus wynosi około 9 w (23 cm) od nosa do podstawy ogona, gdy osiągnie dorosła formę waży około 1,8 kg. Jeden z największych gatunków to szczur drzewny phloeomys cumingi, ma długości ciała 48 cm a ogon, waha się między 20-33 cm. Szczury mają brązowe, szare lub czarne futro, pokrywa cale ciało, z wyjątkiem uszu, ogona i stóp. Szczury maja doskonały słuch a ich oczy są przystosowane do nocnego trybu życia. Szczury mają zazwyczaj 16 zębów, z których najważniejsze są ciągle rosnące siekacze. Zewnętrzna strona siekaczy jest bardzo twarda zaś wewnętrzna miękka dla tego swoim wyglądem przypominają dłuto. Siekacze rosną przez całe życie i są nieunerwione z wyjątkiem części tuz przy podstawie zęba.Jest bardzo inteligentnym gryzoniem, rozkładanie trutek należy zawsze wykonywać w rękawiczkach jednorazowych ze względu na to, iż zapach człowieka może doprowadzić do sytuacji ze szczur nie będzie zainteresowany zawartością Karminka deratyzacyjnego oraz oczywiście dla własnego bezpieczeństwa.

KUNA DOMOWA

kuna domowa

KUNA DOMOWA występuje w niemal całej Europie oraz w strefie klimatu umiarkowanego Azji, aż po Himalaje i Chiny. W Europie jest spotykana od północnej Danii po zachodnią Hiszpanię i – na południe – po Włochy i niektóre wyspy na Morzu Śródziemnym i Egejskim. W Polsce występuje na całym obszarze kraju, zwykle w okolicach ludzkich siedzib, ruinach, lasach, a także w centrach dużych miast. W stanie Wisconsin w USA zaadaptowała się do warunków naturalnych mała populacja kun domowych, które zostały tam sprowadzone jako zwierzęta domowe.Podobnie jak większość małych łasicowatych charakteryzuje się wydłużonym ciałem i krótkimi nogami. Sierść brązowa, na piersi biała rozwidlona plama; jej rozwidlenia sięgają aż do nasady przednich łap zwierzęcia. Jest to najprostszy sposób odróżnienia kuny domowej od kuny leśnej (Martes martes), która wprawdzie też ma łatę na piersi, ale żółtą i nie rozwidloną. W odróżnieniu od kuny leśnej, kuna domowa ma nagie opuszki palców i stóp. Żywi się gryzoniami, ptakami i ich jajami, żabami i owadami. Dość duży udział w jej diecie mają owoce. W jaskiniach poluje na nietoperze. W zabudowaniach gospodarskich tępi szczury i myszy, wyrządza jednak również szkody wśród drobiu. Na wspólnych stanowiskach konkuruje z kuną leśną.Bardzo często zakłada swoje gniazda w podszyciu dach czyniąc bardzo duże szkody, nie rzadko zdarza się ze naprawienie szkód ponosi bardzo duże koszty. Kuny odławia się za pomocą specjalnych klatek.Okres rui kamionki przypada na lipiec i sierpień, ciąża przedłużona trwa długo, nawet 9 miesięcy. Ruja dodatkowa przypada na styczeń i luty. Młode rodzą się ślepe, w liczbie od 2 do 8. Ssą mleko ok. 3 miesięcy. Dojrzałość płciową osiągają po 2 latach.

ZWALCZANIE GRYZONI

deratyzacjaatom z trutką

Search

deratyzacja