Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix)

Zaskroniec zwyczajny ma oliwkowe, szare lub brunatne ciało z charakterystycznymi żółtymi lub pomarańczowymi plamami za głową. W przeciwieństwie do żmii zygzakowatej, nie posiada jadu i nie jest agresywny.

Nie – wąż ten jest całkowicie niejadowity i płochliwy. W przypadku spotkania najlepiej zachować spokój i pozwolić mu odejść. Nie atakuje ludzi ani zwierząt domowych.

Najczęściej przebywa w wilgotnych terenach: nad brzegami rzek, jezior, stawów, w ogrodach i na łąkach. Występuje w całej Polsce, choć jego liczebność zależy od dostępności wody i pokarmu.

ego dieta składa się głównie z płazów, ryb oraz drobnych bezkręgowców. Jest bardzo pożyteczny, ponieważ pomaga regulować populacje tych zwierząt w ekosystemie.

Nie – jest objęty ochroną gatunkową. Zabrania się jego zabijania, płoszenia lub przenoszenia bez zgody odpowiednich służb ochrony przyrody.

Unika kontaktu z człowiekiem. W razie zagrożenia może uciekać, chować się w wodzie lub udawać martwego. Nie wykazuje agresji i nie stwarza zagrożenia.

Utrzymanie czystych wód, naturalnych zbiorników i terenów zielonych pomaga w utrzymaniu populacji węży. Zanieczyszczone lub przekształcone środowisko zmniejsza ich liczebność.

Niektóre węże jadowite, jak żmija zygzakowata, mogą stanowić zagrożenie, ale zaskroniec zwyczajny nie wchodzi w konflikty i unika takich spotkań.

Węże wodne mają smuklejsze ciało i często spędzają czas w pobliżu wody. Są dobrymi pływakami i polują na ryby i płazy.

Reguluje populacje płazów i drobnych zwierząt wodnych, co utrzymuje równowagę biologiczną w środowisku. Jego obecność jest wskaźnikiem zdrowego ekosystemu.

Najczęściej pojawia się w pobliżu wody – nad stawami, jeziorami, rzekami oraz na wilgotnych łąkach i w ogrodach. Lubi miejsca spokojne, z roślinnością i dostępem do kryjówek. Czasem zapuszcza się bliżej zabudowań, jeśli w okolicy znajdują się zbiorniki wodne.

Obecność węża zwykle oznacza dobre warunki środowiskowe. Wilgoć, oczka wodne i obecność płazów przyciągają go naturalnie. Nie jest to oznaka zagrożenia, lecz sygnał, że teren jest atrakcyjny przyrodniczo.

W praktyce zdarza się to skrajnie rzadko. Jest płochliwy i unika konfrontacji. Nawet jeśli dojdzie do obronnego ugryzienia, nie niesie ono zagrożenia dla zdrowia – brak jadu i agresji.

Najczęściej ucieka. Gdy nie ma takiej możliwości, może udawać martwego lub wydzielać nieprzyjemny zapach odstraszający drapieżniki. To naturalny mechanizm obronny, a nie atak.

Najważniejsza różnica to brak jadu oraz charakterystyczne jasne plamy za głową. Ciało jest smuklejsze, a zachowanie znacznie mniej agresywne. W przeciwieństwie do żmii, nie syczy i nie przyjmuje postawy obronnej.